ก่อนหน้านี้…ผมคิดว่าจะเลิกให้ความสนใจในเรื่องของไวโอลิน แล้วหันไปฝึกแอคคอร์เดียนอย่างจริง ๆ จัง ๆ เพื่อใช้เป็นเครื่องมือชิ้นเดียวที่จะเล่นหากินในยามชรา ทั้งนี้เนื่องจากไวโอลินเป็นเครื่องดนตรีที่เล่นยาก ถ้าอยากเล่นให้ได้ดี…ก็จะต้องฝึกอย่างหนัก ผมคิดว่าเมื่ออายุล่วงเลยมาถึงขนาดนี้แล้ว การที่จะเจียดเวลาไปนั่งฝึกสีไวโอลินให้ได้ผล เมื่อเปรียบเทียบกับการที่จะสานต่อในเรื่องของแอคคอร์เดียนแล้ว ทางเลือกที่สองนี้…น่าจะดีกว่าสำหรับผม
บางครั้งก็คิดที่จะขายเครื่องดนตรีทุกอย่างที่มีอยู่แล้วเหลือไว้แค่เพียงแอคคอร์เดียนคู่ใจ…ผมอยากปล่อยวางและทำให้ตนเองมีสมบัติน้อยที่สุดเท่าที่จะทำได้ เรื่องดนตรี…ก็อยากเลือกเล่นเครื่องที่พอจะถนัดมือแต่เพียงชิ้นเดียว
แต่ก็มีบางครั้งที่ผมคิดที่จะฮึดสู้โดยจับไวโอลินขึ้นมาซ้อม เผลอตัวคิดไปเองว่าอาจจะเป็นครูไวโอลินที่ดีได้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อได้เข้าไปดูคลิปวิดีโอที่ครูคนไทยบางคนสอนวิธีเล่นไวโอลินไว้บน YouTube บางคลิป…ตัวครูเองยังร้องไม่ตรงเสียงด้วยซ้ำ (เมื่อใช้ระบบ fixed do) หรือบางช่วงในขณะที่สอนมะเหมี่ยว ก็เกิดแว๊บ ๆ ในสมอง…คิดว่าถ้าเราได้ฝึกซ้อมก็น่าจะเล่นได้เช่นกัน ผมก็เลยนึกอยากจะเป็นครูสอนไวโอลินตัวจริงเสียงจริงกับเค้าบ้าง แต่ครั้นเมื่อจิตเริ่มสงบ…ผมก็ถามตัวเองว่าจะมีประโยชน์อันใดที่จะแบ่งเวลาให้กับการซ้อมไวโอลิน ในขณะที่ยังมีอะไรให้ทำอีกมากมาย!!
ผมเคยบอกว่า….อยากเป็นทศกัณฐ์ หรือไม่ก็ขอเวลาใน ๑ วันให้เป็น ๔๘ ชั่วโมง เพื่อจะได้ทำอะไรที่อยากทำให้มากยิ่งขึ้น!! แต่เมื่อชีวิตยังคงเป็นเช่นนี้ ผมจึงต้องเลือกทำในบางสิ่งบางอย่าง และละทิ้งในบางสิ่งบางอย่าง
ตั้งแต่ทำเว็บมา มีหลายสิ่งหลายอย่างที่ผมไม่เคยคิดมาก่อนว่าในชีวิตนี้จะได้พบเห็น หนึ่งในนั้นก็คือไฟล์ pdf ที่สามารถทำให้ผมมีนิตยสาร ตำรา และหนังสือจำนวนมากมาย เพื่อที่จะนำไปศึกษาได้อย่างไม่มีที่สิ้นสุด ผมอยากได้ตำราวิโอล่า…ก็หาได้เกือบ ๑๐ เล่ม ตำราเชลโลก็เยอะ ส่วนแบบฝึกหัดไวโอลินหรือหนังสือที่เกี่ยวกับไวโอลิน…ยิ่งไม่ต้องพูดถึง อย่างตำรา accordion ใครจะนึกว่าผมจะหามาได้เป็นสิบ ๆ เล่ม! เมื่อเป็นเช่นนั้น…ผมจึงมีสิ่งดี ๆ ให้เรียนรู้หลายแขนงวิชาจนเลือกไม่ถูก มีแบบฝึกหัดสำหรับหัดเล่นเครื่องดนตรีหลายชนิดจนไม่รู้จะเริ่มที่ไหนก่อน…
บางครั้งมองเห็นน้องเริงร่า (วิโอล่า) ก็คิดว่าน่าจะฝึกวิโอล่าเพื่อจะได้เล่นกับครูหนิงหรือถ้าฝึกให้ดี ๆ ก็อาจจะได้ไปเล่นกับวงประจำจังหวัด (เพราะคนเล่นวิโอล่าหายาก) แต่พอเห็นแม่เรไร (เชลโล) ก็อยากหยิบขึ้นมาฟื้นฟูเพื่อเล่นกับเด็ก ๆ หรือกับวงครูหนิง ส่วนไวโอลินผมไม่ค่อยคิดที่จะเล่นซักเท่าไหร่ เพราะ…มันยากสสสสส์ ผลสุดท้ายก็เลยไม่ได้เล่นอะไรจริง ๆ จัง ๆ ซักกะอย่าง!!
การที่คนเราเกิดมุมานะที่จะทำอะไรสักอย่างหนึ่ง น่าจะต้องอาศัยแรงจูงใจ หรือ Motivation เป็นพิเศษด้วยใช่ไหมครับ? นี่ไงครับ…ไวโอลินตัวใหม่ที่คุณไพสิทธิ์ส่งให้ผม สิ่งนี้แหละที่เป็นแรงผลักดันให้ผมเกิดความพยายามที่จะฝึกหัดเล่นไวโอลินต่อไป
เมื่อเดือนมีนาคมที่ผ่านมา…คุณไพสิทธิ์ได้ส่งไวโอลินซึ่งทำขึ้นเองให้ผมมาแล้ว ๑ คัน ตามที่ผมเคยเขียนไว้ในบล็อกเรื่อง กล่องพัสดุยาว ๆ จากเพชรบุรี! และ แกะกล่องแล้วครับ…
๙ เดือนต่อมา… คุณไพสิทธิ์ก็ส่งกล่องพัสดุมาให้อีก
เห็นชื่อผู้ส่ง…ผมก็พอจะเดาออกว่าสิ่งที่อยู่ข้างในจะต้องเป็นไวโอลิน ผมลองเขย่ากล่องดู อืมม์….คุณไพสิทธิ์อาจจะส่งไวโอลินเด็กที่ไม่ได้ใช้มาให้….ผมคิดไปเช่นนั้น
กลับถึงบ้าน แกะกระดาษห่อหุ้มออก… นั่นไง กล่องอย่างเนี้ย น่าจะเป็นดังเช่นที่ผมคิด!!
ไม่รอช้า เปิดออกดูทันที…
โห… ไม่ใช่ไวโอลินเด็ก แต่เป็นไวโอลินแฮนด์เมดขนาด 4/4 จากฝีมือของคุณไพสิทธิ์ ไม่น่าเชื่อเลยว่าภายในเวลาแค่ ๙ เดือน คุณไพสิทธิ์สามารถพัฒนาฝีมือการสร้างไวโอลินได้ก้าวไกลถึงขนาดนี้ ดูแผ่นหลังสิครับ….
สวยจริง ๆ เสียงก็ดีด้วย! ในกล่องยังมีแผ่นดีวีดีภาพขั้นตอนการสร้างไวโอลินใหม่และการซ่อมฟื้นฟูไวโอลินเก่า พร้อมกับไฟล์ pdf หนังสือเกี่ยวกับไวโอลินอีกหลายเล่ม
และที่ทำให้ผมปลื้มปิติเป็นอย่างยิ่ง ก็คือจดหมายจากลายมือของผู้สร้างไวโอลิน ซึ่งบอกผมว่า….
วันนี้ ผมต้องรบกวนลุงอีกครั้ง ช่วยกรุณารับไวโอลินตัวนี้ไว้เป็นส่วนหนึ่งของชีวิต แทนตัวก่อนหน้า ซึ่งคิดว่ายังมีอีกหลายจุดที่ต้องนำกลับมาแก้ไข อยากให้ลุงได้ใช้ ได้เล่นบรรเลงบทเพลงเพราะ ๆ ใช้สอนเด็ก ๆ น้อง ๆ……
ขอบพระคุณมาก ๆ ครับ ผมรับรองว่าจะไม่ทำให้คุณไพสิทธิ์ต้องผิดหวัง โดยจะหันไปฝึกเล่นไวโอลินอย่างจริงจัง เพื่อให้สามารถบรรเลงบทเพลงได้เพราะ ๆ และสอนเด็ก ๆ ให้ได้
ไม่เคยคาดคิดว่าในชีวิตนี้จะมีผู้ทำไวโอลินให้เล่น สิ่งนี้นับเป็นกำลังใจอันยิ่งใหญ่ที่ทำให้ผมก้าวเตินต่อไป…
